#Popüler Tarih,KONUK YAZAR,ELEŞTİRİ/KRİTİK/FİKİR,Kültürel Miras

Tarih çarkı yüzyıllardır ulusları birbirine bağlamıştır. Ancak bu bağlantılar sadece savaşlar veya ticaret kervanları aracılığıyla gerçekleşmemiştir. İnsan maneviyatının zirvesi olan İslami tasavvuf okulları, Turan-ı Türkistan'dan doğmuş ve dünyaya ışık yaymıştır. Bugün "Orta Doğu'daki Özbek anıtları" dediğimizde, sadece eski binaları değil, yüzyıllardır yurttaşlarımızın inancını, cömertliğini ve ulusal kimliğini koruyan "manevi elçilikleri" kastediyoruz.
 
Bu yazıda, Kudüs'teki "Zowiya al-Uzbekiya" ("Özbek Zowiya") örneğini kullanarak, Türkiye, Mısır ve Filistin toprakları üzerine kurulan Özbek yerleşimlerinin özünü ortaya koymaya çalışacağız.
 
Makalemizin özünü anlamak için öncelikle bu terimlerin özüne değinmek gerekir. Birçok insan bunları sadece "cami" olarak düşünür, ancak aslında işlevleri çok daha geniş kapsamlıydı.
 
Zovia (Arapça'da "köşe" anlamına gelir): Başlangıçta, bir caminin köşesinde dua ve zikir için ayrılmış bir alanı ifade ediyordu. Daha sonra, bu kavram belirli bir mezhebin (örneğin Nakşibendiyye) üyeleri için küçük toplanma yerlerini de kapsayacak şekilde genişledi. Zovia, manevi bir inziva yeridir.
 
Takka (Farsça – “sütun”, “direk”): Özellikle Osmanlı döneminde Türk halkları arasında yaygındı. Terim “dinlenme yeri”, yani yabancıların ve münzevilerin sığınak bulduğu bir yer anlamına gelir. Takkalar zaviyelerden daha büyüktü ve sadece ibadet yeri olarak değil, aynı zamanda yatakhane, mutfak ve kütüphane olarak da hizmet veriyordu.
 
Hanaka: Bu da Farsça bir terim olup, ağırlıklı olarak Turan-Türkistan ve İran'da kullanılır. Sufiler için toplu yaşam ve meditasyon yeri anlamına gelir.
 
Bu merkezlerin kurulmasının ardında üç temel amaç yatmaktadır:
 
Sosyal koruma: Uzak Türkistan'dan Hac için yaya veya deveyle gelen hacılar için ücretsiz otel görevi görüyordu. O zamanlar Buhara'dan Mekke'ye yolculuk 4-6 ay sürüyordu. Yolda hastalanan veya parası tükenen hemşehrilerimiz bu kulübelerde sığınak buluyordu.
 
Manevi eğitim: Nakşibendi, Kaderi veya Yasavi tarikatlarının öğretilerinin geniş çapta yayılması. Bu yerler bilim ve edebiyat merkezleriydi.
 
Ulusal birlik: Kendi dillerini konuşan, kendi yemeklerini yiyen ve yabancı topraklarda geleneklerini özleyen insanları bir araya getirmek.
 
Kudüs'teki "Zowiya al-Uzbekiya"nın tarihi
 
Kudüs'ün en kutsal caddelerinden biri olan Via Dolorosa üzerinde bulunan bu yer, özellikle Özbekler için inşa edilmiş köşelerden biri olarak kabul edilir.
 
Zaviyenin tarihi 17. yüzyılın başlarına kadar uzanmaktadır. Kurucusu, aslen Türk kökenli İstanbullu bir Sufi olan Osman Ağa'dır (Osman Sufi). Mescid-i Aksa'nın Bab el-Ghavanime kapısı yakınında bir cami ve dört hücre inşa ettirmiş ve bunu Nakşibendi tarikatına adamıştır.
 
Dikkat çekici olan, ilk vakıfların zaviye sakinleri için katı manevi şartlar belirlemiş olmasıdır: tıraş olmamak, sigara içmemek ve şehvet düşkünlüğünden uzak durmak. Eğer Nakşibendi bulunamazsa, diğer Türk dervişlerinin orada yaşamasına izin verilirdi.
 
Bu yerin gerçek bir "Özbek zoviyesi"ne dönüşümü, 18. yüzyılın ilk yarısında yaşamış olan Şeyh Muhammed Salih el-Özbaki'nin adıyla ilişkilendirilir. Ölümünden sonra (1731), Kudüs valisi Ağa Parvanazoda, şeyhin mezarı üzerine görkemli bir kubbe inşa ettirdi. Bu dönemden itibaren zoviye, Türkistan'dan gelen "Buhari"nin ana merkezi haline geldi.
 
19. yüzyılın sonları ve 20. yüzyılın başlarında Zaviye'yi yöneten Şeyh Raşid el-Buhari dönemi, refah dönemi olarak kabul edilir. O sadece bir dini lider değil, aynı zamanda önemli bir siyasi figürdü. Türkistan'daki sömürgeci politikalara tahammül edemeyen Şeyh Raşid, Kudüs'e yerleşti.
 
Onun döneminde, Ahmed Yaşavi ve Alisher Navoi'nin eserleri manastırda kopyalanıp okunmuştur.
 
İngiliz konsolosu James Finn anılarında şöyle yazmıştı: "Buradaki şeyhler Buhara'dan geldiler, çok kültürlüler ve birçok dil biliyorlar."
 
Bu konu Kudüs ile sınırlı kalamaz. Özbek zoviya sistemi Orta Doğu'nun diğer önemli noktalarında da mevcuttu.
 
Bu tür kutsal mekanlar arasında, 1750'lerde Buhara Hanlığı içindeki Özbek devletini yöneten Eştar Hanlığı'nın elçileri ve hacılar için inşa edilen Türkiye'nin en ünlü Özbek Takkası da bulunmaktadır. Bu Takka sadece dini bir mekan değil, aynı zamanda Türk Kurtuluş Savaşı'nın (1920-1923) en önemli merkezlerinden biriydi. İstanbul işgal altındayken, ulusal kurtuluş hareketinin silahları ve mücahitleri bu Özbek Takkası aracılığıyla gizlice Anadolu'ya taşınıyordu. Burada hazırlanan Özbek pilavı, özgürlük savaşçılarına güç veriyordu.
 
Özbeklerin de Mısır başkentinde kendi mahalleleri ve takkaları vardı. Kahire'deki "Hawsh al-Uzbek" bu takkalardan biridir. Moğol istilasından kaçmak için çoğunlukla batı topraklarına sığındılar. Özellikle Türk Memlükleri döneminden beri, Turan askerleri ve bilginleri Kahire'de büyük bir prestij kazandılar.
 
Özbek köylerini diğer milletlerin yerleşim yerlerinden ayıran önemli bir özellik vardı: misafirperverlik ve yemek kültürü.
 
Kudüs vadisinde, her Perşembe büyük tencerelerde pilav pişirilirdi. Bu gelenek o kadar güçlüydü ki, yerel Araplar Özbekleri "en cömert insanlar" olarak kabul ederdi. Pilav pişirme süreci başlı başına bir ritüeldi ve sadece erkekler katılırdı. Bu yemek sadece karnı doyurmakla kalmaz, aynı zamanda yurtlarından uzakta yaşayan insanları aynı sofranın etrafında bir araya getirirdi.
 
Nakşibendi mezhebinin "sessiz zikri" (ses çıkarmadan yapılan zikir), özel taşlar (tesbih yerine kullanılan küçük taşlar) yardımıyla gerçekleştirilirdi. Bu ritüeller, zaviyenin manevi gücünü belirlerdi.
 
20. yüzyılın başları Özbek zoviyaları için zor geçti. Bunun sebebi Birinci Dünya Savaşı ve sınırların kapatılmasıydı. 1917'de "Akpaşa" rejimi devrildikten ve "Kızıllar" iktidara geldikten sonra SSCB sınırları kapattı. Türkistan'dan Hac ibadetine giden hacıların akışı durdu. Bu, zoviyaların ekonomik ve manevi desteği için büyük bir darbe oldu.
 
Kudüs'teki Özbek zaviyesi, Afgan zaviyesine komşuydu ve Afgan zaviyesinin mütevellisi Şeyh Raşid'in 1919'da bir arazi anlaşmazlığı nedeniyle trajik ölümü, topluluğu derinden sarstı.
 
İsrail ile Arap devletleri arasındaki savaştan sonra, türbedeki dervişlerin çoğu Ürdün'e taşındı. 1983'te türbenin bir kısmı İsrail yetkilileri tarafından yıkıldı.
 
Günümüzde Kudüs'teki "Zowiya al-Uzbekiya", Şeyh Ya'qub'un torunları tarafından korunmaktadır. Eskiden olduğu gibi yüzlerce derviş orada yaşamasa da, bir cami ve bir kütüphane hala faaliyet göstermektedir. Kütüphanede muhafaza edilen 179'dan fazla nadir el yazması, Kudüs'teki Türkistanlıların yüksek kültürüne tanıklık etmektedir.
 
Sonuç olarak, Orta Doğu'daki Özbek takkaları ve zaviyeleri sadece mimari anıtlar değil, aynı zamanda anavatanlarından binlerce kilometre uzakta olmalarına rağmen dillerini ve kültürlerini kaybetmeyen atalarımızın azminin, Özbek halkının İslam medeniyetine yaptığı eşsiz katkının ve en önemlisi insanlığın, cömertliğin ve manevi saflığın sembolüdür.
 
Zafar ŞAMSİDDİNOV,
araştırmacı
 
Kullanılan kaynaklar:
 
2.     Yusuf Natsheh. Al-Zawiya al-Nakshbendiyya (1033/1623-4) // Osmanlı Kudüs: Yaşayan Şehir 1517 – 1917. s. 904–912.
Kaynak: 7 Eylül 2026,
Not: Görsel yapay zeka ile üretilmiştir.