Elyorbek TURDIMIRZAYEV
Türk halkları, Uzak Doğu'dan Avrupa ve Kuzey Afrika'ya kadar uzanan bölgelerde büyük devletler kurarak dünya tarihinde jeopolitik süreçler üzerinde önemli bir etkiye sahip olmuşlardır. Zamanlarında istikrarlı yönetim biçimleri ve güçlü devlet gelenekleri oluşturmuşlardır. Bu nedenle, özellikle Arap yazarlar olmak üzere çeşitli milletlerden temsilciler tarafından Türklerin tarihi ve kültürüne adanmış birçok eser ortaya konmuştur.
Türk halkları hakkında eserler yazan âlimlerden biri de Ebu Hamid Makdisi'dir. Ebu Hamid Makdisi, 15. yüzyılda yaşamış bir Şafiî fıkıhçısı, hadis âlimi ve tarihçidir. Kudüs'te bilimsel bir ortamda büyüdü ve ilk eğitimini babasından aldı. İbn Hacer Askalani, Takiyddin Makrizi ve İbn Kadı Şaba gibi dönemin önde gelen âlimleri, Makdisi'nin bilimsel yükselişine büyük katkıda bulundular. Ebu Hamid Makdisi'nin tarih yazımında İbn Haldun ekolünün halefi olarak kabul edildiğini belirtmekte fayda var. Buna göre, İbn Haldun'un öğrencisi Takiyddin Makrizi'den eğitim aldı ve bu iki âlimin bilimsel görüşlerini eserlerinde somutlaştırdı. Bu, âlimin eserlerinde, özellikle de "Türk Halklarının Mısır Topraklarına Girişinde Allah'ın Gizli Hikmetleri" adlı tarih eserinde açıkça görülmektedir. Yazar, bu çalışmanın büyük bir bölümünde Maqrizi'nin bilgilerinden yoğun bir şekilde yararlanmış ve tarihsel sonuçlarını bu bilgilerle desteklemiştir.
Şimdi de eserin içeriğine ve amacına geçelim. Bu eserin yaratılmasının amacı, iktidardaki çevrelere kriz zamanlarında etkili devlet yönetimi yöntemlerini göstermekti. Bu bağlamda yazar, benzersiz bir tarihsel-analitik yöntem kullanmaktadır. Yaklaşımı, bir bakıma tarihçi İbn Arabşah'ın Emir Timur'un kişiliğini incelerken kullandığı yöntemi anımsatmaktadır. Bilindiği üzere, İbn Arabşah, Emir Timur'a karşı olumsuz bir tutum sergilemesine rağmen, onun devlet yönetimi, adalet ve askeri yeteneklerini kendi döneminin yöneticileri için bir örnek olarak tanımlamıştır. Böylece, karşı tarafın temsilcisinin olumlu yönlerini göstererek çağdaşlarını reform yapmaya teşvik etmeyi amaçlamıştır.
Ebu Hamid Makdisi de benzer bir yöntem kullanarak, geçmişteki başarılı siyasi deneyimleri, kendi döneminin yönetim sisteminin eksikliklerinin üstesinden gelmek için bir ölçüt olarak sunmaktadır. Yazara göre tarih, sadece geçmiş olayların kaydı değil, devlet ve toplumun yaşamını iyileştirmeye hizmet eden pratik deneyim okuludur.
Eserin yazılmasına ilham veren bir diğer önemli tarihi faktör ise, 1382'den itibaren Memlük Sultanlığı'nda siyasi iktidarın Türk Memlüklerden Çerkes emirlerine geçmesi ve bunun sonucunda devletin 15. yüzyılın ortalarında derin bir gerileme içine düşmesidir. Yazar, Türk Memlük yönetiminin siyasi istikrarını, sıkı disiplinini ve etkili yönetim deneyimini Çerkes yöneticileri için bir model olarak tanımlar. Bu sayede, yönetici sınıfa tarihi deneyimlerden ders çıkarmanın gerekliliğini hatırlatır ve ülkeyi krizden çıkarmanın yollarını göstermeye çalışır.
" İslam'ın Şanlı ve Güzel Devletleri ve Allah'ın Türk Halklarını Mısır Topraklarına Getirmesindeki Gizli Hikmeti Üzerine Gözlemlerim" adlı eser, Türk halklarının, özellikle de Özbek halkının ve devletçiliğinin tarihini incelemek için çok değerli bir kaynak olabilir.
Türklerin eserdeki manevi ve ahlaki nitelikleri
Makdisi'ye göre, Türklerin yüksek ahlakı, Tanrı tarafından verilmiş, kanlarına işlemiş doğal bir eğilimdir . İçsel saflık ve kalp sağlığı, çoğu Türk için önceliktir. Aldatma, hile, hilekarlık ve kötülük gibi kötülüklerden uzaktırlar. Özellikle eserde, Mısır'a yeni gelen Türklerin son derece saf ve masum oldukları özellikle belirtilmektedir.
Türklerin ahlaki özelliklerinden biri de kıskançlık ve körlük gibi kötülüklerden neredeyse tamamen arınmış olmalarıdır. İçlerinden biri rütbe atladığında veya zenginleştiğinde, diğerleri şöyle der: "Bunu hak etti, Allah ona bunu verdi ." Yazar, bu durumun Arap hukukçularında hiç bulunmadığını belirtir. Ayrıca Arapların kalplerinin tamamen kıskançlıkla dolduğunu da iddia eder.
Yazar, Türklerin ateşli, şiddet yanlısı ve öfkeli olmalarına rağmen, meselenin gerçek özü açıklandığı anda öfkelerinin hemen dindiğini vurguluyor. Bu itidal, özellikle zengin yaşam tecrübesine sahip yaşlı insanlarda belirgindir. Türklerin hata yaptıklarında hemen pişmanlık duyup Allah'a tövbe ettiklerine birçok kez şahit olduğunu söylüyor. Bu noktada, Arapları Türklerle karşılaştırarak, Türk halklarında bulunan bu yüksek ahlaki niteliklerin Araplarda bulunmadığını, bulunsa bile binlerce Arap arasında sadece birinde bulunabileceğini belirtiyor.
Türk halklarının doğası ne kadar meraklı ve çabuk öfkelenen olsa da, sıradan insanlara karşı son derece şefkatli ve zayıflara ve yoksullara karşı açık yürekliydiler. Türk halklarında son korkusu, yani yaşamın sonu korkusu çok güçlüydü. Eğer onlara “Ömrünüz uzun, rızkınız bereketli olsun” diye dua edilirse, “Hayır, daha iyisi, hayırlı bir son dileyin” diye cevap verirlerdi. Yazar, bu durumun Arap hemşerilerinin doğasına tamamen aykırı olduğunu vurgulayarak, o dönemde Araplar arasında fitne ve yolsuzluğun yaygın olduğunu belirtiyor. Ayrıca, Türkler yerine Arapların Suriye ve Mısır'ın yönetimini ele geçirmesi durumunda, bu bölgelerdeki baskı ve adaletsizliğin daha da artacağını ekliyor.
Maqdisi, Türklerin bir diğer erdemini de cesaret ve güçlü yürek olarak nitelendiriyor. Ölümle karşı karşıya kaldıklarında asla geri adım atmadıklarını, bunun Moğollar ve Avrupalı haçlılarla yapılan savaşlarda açıkça görüldüğünü belirtiyor.
Yazar, Türk halklarının eşsiz özelliklerinden birinin ihanetten uzak olmaları olduğunu vurguluyor. Türkler bir vakıf malından veya devlet için önemli bir meseleden sorumlu tutulurlarsa, ona ihanet etmeleri veya onu kötüye kullanmaları son derece nadirdir. Ayrıca, bir yetimin mal varlığını yönetmek veya bir vasiyeti yerine getirmekle görevlendirilirlerse, bu görevin sorumluluğunu hissederler ve emaneti titizlikle korurlar. Türk halklarının bu kadar güvenilir emanetçiler olmasının üç ana nedeni vardır. Birincisi, yöneticiler karşısında sıkı bir şekilde hesap vermekten korkuyorlardı. İkincisi, Allah onlara bolca rızık verdiği için, maddi anlamda başkasının servetine ihtiyaç duymuyorlardı ve doğal olarak tok olmaya alışkınlardı. Üçüncüsü, ahiretteki Yaratıcının azabından korkuyorlardı ve her zaman Kıyamet Günü'ndeki hesabı hatırlıyorlardı.
Türklerin bir diğer yüksek erdemi olan tevazu ve alçakgönüllülük özellikle takdir edilmektedir. Yazara göre, özellikle âlimlere, hukukçulara ve dürüst insanlara eşsiz bir saygı gösterirler. Bu tür insanları toplantılara davet ederler ve konuşmalarında ve soru - cevaplarında son derece kibardırlar. Âlimleri kendilerinden üstün tutmayı bir utanç veya kibir olarak görmezler. Sonuçta, Türk halkının büyükleri ve gençleri bu yüksek ahlaki ilkeler temelinde yetiştirilmiştir. Ayrıca, yaşça veya rütbe olarak daha genç olanlar da dahil olmak üzere akranlarıyla ilişkilerinde yüksek görgü ve tevazu çok önemlidir. Toplantılarda birbirlerine saygı ve hürmet göstermek ve onları yüksek makamlara davet etmek onlar için asla sıkıcı olmayan bir durumdur. Makdisi, bu özelliklerin Arapların karakterine tamamen zıt olduğunu vurgulamaktadır.
Bilim insanı, Türk halklarının bir diğer erdeminin de dostluk ahdine olan aşırı bağlılıkları olduğunu belirtiyor. Dostlarından biri sıkıntıya düşse, görevinden alınsa, sürgüne gönderilse veya hastalansa bile, kardeşlerinin ilgisinden asla mahrum kalmaz. Rütbesinin düşmesi nedeniyle ondan uzaklaşmazlar; aksine, ona olan sevgileri, hizmetleri ve iyilikseverlikleri daha da artar. Ona at, mal, mücevher ve diğer gerekli şeyleri gönderirler. Dostları uzak diyarlarda olsa bile, onlara hediye, selam ve armağan göndermeye devam ederler.
Bilim insanı, Türk halklarının bir diğer erdemini de tavsiyeyi çabuk kabul etmeleri olarak gösterir. Haklı ya da haksız olsun, kendilerine tavsiye veren herkesten iyilik öğrenmeye çalışırlar. Bu, kalplerinin ne kadar saf ve masum olduğunu gösterir. Özellikle tavsiye veren kişi dürüst ve dindar görünüyorsa, ona tamamen güvenirler. Zihinlerindeki algı biçimi bile öyledir ki, biri önce gelip haksızlığa uğradığını söylerse, o kişinin sözünü, yanlış olsa bile, hiç şüphe duymadan doğru kabul ederler. Bundan sonra, karşı taraf gelip açık argümanlar ve yüzlerce kanıt sunsa bile, onun ifadesini kabul etmekte zorlanırlar. Bu yüzden iddianın kimin haklı olduğu değil, kimin önce geldiğiyle ilgili olduğunu söyleriz.
Türklerin kamu güvenliği ve kolluk kuvvetlerine katkısı
Makdisi, eserinde, Mısır ve Suriye'deki Türk halklarının yönetimi sırasında halkın güvenliğinin tam olarak sağlandığını, toplumda sıkı bir düzen ve hukukun üstünlüğünün tesis edildiğini vurgulamaktadır. Bilim insanı, Türklerin barış ve huzuru sağlama çabalarının tüm Müslüman dünyasına en büyük hizmet olduğunu kabul etmektedir. Bu nedenle, Türklerin devlet hazinesi tarafından sağlanan zenginliğe ve geniş topraklara sahip olma hakkına sahip olduklarına inanmaktadır . Özellikle, Türklerin hem iç hem de dış güvenliği sağlamadaki rolünü son derece takdir etmekte ve Moğol istilasına, Haçlı Seferlerine ve düzensiz, yağmacı Araplara karşı verdikleri eşsiz mücadeleyi özellikle belirtmektedir.
Tarih, Suriye ve Mısır'ın yanı sıra İslam dünyasının merkezleri olarak kabul edilen Mekke ve Medine gibi kutsal şehirlerin Moğol istilalarını durduranların Türk halkları olduğunu göstermektedir. Filistin'deki Ayn Calut meydanında Moğol hükümdarı Hulagu Han'ın ordusunu yenerek İslam dünyasını büyük bir felaketten kurtardılar. Bu savaşta Müslüman Türk birliklerine, Harezm Şahı Celaleddin Manguberdi'nin yeğeni Sultan Sayfuddin Kutuz komuta ediyordu. Bu çatışmada, Moğolların komutanı Kitbuga da öldürüldü.
Aynı zamanda, Mısır, Suriye ve Filistin toprakları düzenli olarak Avrupalı haçlıların saldırgan seferlerinin hedefi haline geldi. Bu baskınlar sonucunda sivil halk sayısız kayıp verdi ve bölgenin maddi ve kültürel zenginliği acımasızca yağmalandı. Yazar, bölgede Türk halklarının iktidara yükselmesinin haçlıların saldırganlığına son verdiğini ve onlara verilen ezici darbeler sayesinde halka barış ve güvenliğin geri döndüğünü özellikle belirtmektedir.
Yazar, bu dönemde halkın huzurunu bozan bir diğer kategorinin de göçebe, yağmacı Araplar olduğunu vurguluyor. Bunun başlıca nedeni, Bedevilerin Şeriat geleneklerinden habersiz olmaları ve İslami eğitim çerçevesinde yetişmemiş olmalarıdır. Çölde yaşam ve sürekli hayvan sürüsüyle uğraşmaları sonucunda algıları körelmiş, doğaları sertleşmiş ve kalpleri katılaşmış, bu tür bir kesimin doğru ve adil yolu bulması son derece zorlaşmıştır. Bu fikirler, El-Makdisi'den önce yaşamış tarihçiler tarafından da vurgulanmıştır. Bunlardan en önde gelenlerinden biri de sosyoloji biliminin kurucusu İbn Haldun'dur. Ona göre, Araplar doğaları gereği istilacı ve yağmacıdırlar, bu onların doğasında vardır. Topluma sadece zarar ve ziyan verirler. İbn Haldun, aslında bunun Araplar için doğal bir durum olduğunu ve Arapların göçebe bir halk olduğunu belirtir. Göçebeliğin vahşiliği Arapların kemiklerine kadar işlemiştir. Dolayısıyla, vahşiliğin onların karakteri ve doğası haline geldiği söylenir.
Araplar için barbarlık bir zevktir, çünkü bu onlara hukukun boyunduruğundan kurtulma ve herhangi bir siyasi lidere bağlı kalmadan özgürce yaşama olanağı sağlar. Ancak bu durum kültür ve medeniyete aykırıdır. Arapların sadece çömlekleri için ocak taşı yapmak için taşa ihtiyaçları vardı. Bu taşları hazır binaları ve yapıları yıkarak elde ettiler. Taş bulmak için binaları yıktılar.
El-Makdisi, Arapların iktidarı ele geçirmeleri halinde halka kaçınılmaz olarak ağır zulüm uygulayacaklarını belirtmiştir. İbn Haldun da bu konuda detaylı düşüncelerini dile getirmiştir. Ona göre Araplar, kanunların uygulanmasını sağlamaya, halkı zarar ve ziyanlardan korumaya ve insanların birbirine saldırmasını önlemeye yeterince önem vermemektedirler. Onların başlıca amacı, yağma ve ağır vergiler yoluyla halkın mallarına el koymaktır. Bu nedenle, onların yönetimi altında halk sürekli bir kaos içinde kalır, hiçbir kural ve kanuna uymaz. Bu tür bir kaos, insan değerlerini yok eder ve medeniyetin temellerini aşındırır.
O dönemin sosyo-politik ortamını anlatan Makdisi, “Türk tiranlığı Arap adaletinden daha iyidir” ifadesinin halk arasında yaygın bir söz haline geldiğini belirtiyor. Bu ifade aslında çok derin bir felsefi anlama sahip. Bu ifadeyi detaylı olarak incelersek, Mısır ve Suriye'de Türk halklarının iktidarı ele geçirmesinin bölgede sıkı bir disiplin ve hukuki istikrar sağladığını görebiliriz. Eserde sunulan “Türk tiranlığı” kavramı, tiranlığın bile belirli bir sistem ve yasal çerçeve içinde uygulandığını gösteriyor. Yani, hukukun üstünlüğünün geçerli olduğu bir toplumda, sertlik bile öngörülebilir bir nitelik kazanır; böyle bir sistemde, kişi haklarını koruma yollarını veya alınacak önlemleri önceden görebilir. Aksine, Bedevi “Arap adaleti” belirli bir hukuk sistemine değil, kaos ve belirsizliğe dayanıyordu.
Bu koşullar altında, ceza ve ödül sistemi mantıksal bir temele sahip olmayıp tamamen rastgele bir nitelik kazanmıştır. Toplum belirsizlik ve karmaşa içinde kaldığı sürece, hem adalet hem de baskı öngörülemez hale gelir. İnsanlar eylemlerinin sonuçlarını önceden bilmedikleri için, bu tür bir "adalet" toplumsal güvenlik sağlayamaz. Bu nedenle, Türk yönetiminin katı düzeni ve hukuki kesinliği, göçebe kabilelerin kaotik ve değişken yönetiminden daha faydalı ve halk için daha güvenli kabul edilmiştir.
Makdisi, o dönemdeki Mısır ve Levant'taki sosyal istikrarı anlatırken, özellikle halk arasında silah taşıma ihtiyacının ortadan kalktığını belirtir. Ona göre, halk sadece silaha değil, korunma aracı olarak bir sopaya bile ihtiyaç duymamaktadır; silah satın almayı bile düşünmezler. Bunun başlıca nedeni, insanların can, mal ve ailelerinin güvenliğinden tamamen memnun olmalarıdır. Yazar, bu huzurun Türkler tarafından kurulan sıkı düzen ve disiplinin sonucu olduğunu düşünmektedir.
El-Makdisi bu dönemi Türklerin iktidara gelmesinden önceki döneme benzetiyor. Önceki hanedanlıklar döneminde, halifelerin ve yöneticilerin bulunduğu Bağdat gibi şehirlerde bile, hırsızların geceleri meşaleler ve bağırışlarla evlere açıkça girdiğini ve bu tür yağmaların özellikle Abbasi Halifeliğinin son dönemlerinde yaygın olduğunu belirtiyor. Bu nedenle El-Makdisi, Mısır ve diğer bölgelerdeki insanları, Türklerin sağladığı bu barış ve güvenlik nimetine şükretmeye çağırıyor.
Yazar, Türklerin bölgede kurduğu düzen ve adaletin ne kadar güçlü olduğunu kanıtlamak için gerçek hayattan bir örnek daha veriyor. Pazarlarda ve sokaklarda kavga eden ve gürültü çıkaran insanların, elinde sopa olan düşük rütbeli bir Türk savaşçısı yanlarına geldiğinde hemen dağıldığını belirtiyor. Ancak, etkili hakimler bile olay yerinden geçse, kavga edenler onlara aldırış etmeden tartışmalarına devam ediyorlardı. İşte bu nedenle o dönemdeki insanlar arasında Türklerin sosyal hayattaki önemini ifade eden bir söz vardı: "Türk, Mısır'ın tuzudur" diye güzel bir söz vardır. Bu sözün özü şöyle açıklanabilir: Bölgedeki Türklerin sayısı nüfusun geri kalanına kıyasla az olsa da, tıpkı yiyeceklerdeki tuz gibi, toplumun güvenliği ve düzeni için varlıkları bir zorunluluk olarak görülmüştür.
Bu benzetmeyi başka bir açıdan ele alırsak, yemeğe tuz eklendikten sonra, tuz yemeğin her yerine eşit olarak yayılır ve ona ortak bir tat verir. Yani, yemeğin bir tarafı tuzlu, diğer tarafı tuzsuz kalmaz. Bu durum, Türklerin de toplumda sosyal tabakalaşmaya izin vermediklerini ve tüm sınıflara eşit ve adil davrandıklarını gösterir. Dolayısıyla, Türklerin kurduğu düzen ve adalet kriterleri toplumun tüm kesimlerini eşit şekilde etkilemiştir.
Türklerin askeri becerisi
Makdisi, Türklerin askeri becerilerini son derece takdir ediyor ve askeri bilim konusundaki derin bilgilerini vurguluyor. Yazar, Türk savaşçılarının silah kullanmadaki yüksek yeteneklerinin yanı sıra , binicilik, mızrak kullanımı ve kılıç kullanmada da eşsiz beceriler sergilediklerini belirtiyor. Onları savaş alanının cesur ve yenilmez kahramanları yapan da bu nitelikleridir.
Sadece Makdisi değil, neredeyse tüm dönemlerin yazarları da Türklerin savaş becerileri hakkında bilgi vermiştir. Özellikle ünlü Arap yazar Cahiz, bu askeri beceriyi biraz abartarak şöyle anlatır: "Bir yabancı tek ok atarken, bir Türk hedefe on ok atar." Cahiz'e göre Türkler sadece sabit hedefleri değil, vahşi hayvanları ve hatta hızla dalış yapan kuşları bile isabetle vurabiliyorlardı. Şaşırtıcı yetenekleri ise, yüksek hızda dörtnala giderken bile her yöne -ileri ve gerileri, sağa ve sola, yukarı ve aşağı- eşit isabetle ok atabilmeleriydi.
Türk halkları arasında folklor
Maqdisi, özellikle Türk halklarının görünüşüne ve fiziksel durumuna odaklanarak, vücutlarının, özellikle de baş ve gözlerinin son derece sağlıklı olduğunu vurgular. Türk halklarının yaşlıları da dinçtir ve vücut ve göz sağlıkları korunmuştur. Aralarında sakat, görme bozukluğu olan, kör, cüzzamlı veya benzeri ciddi hastalıklardan muzdarip insanlara nadiren rastlanır.
Türklerin görünüşü ışıl ışıl, çekici ve göz kamaştırıcı derecede güzeldir. Genç ya da yaşlı fark etmeksizin, fiziksel güzellikleri şaşırtıcıdır ve çirkin yüzlü veya korkutucu görünümlü insanlara neredeyse hiç rastlanmaz.
El-Makdisi, bu tür dış güzelliğin Şeriat'ta övülen bir özellik olduğunu vurgular. Sonuçta, görünüş güzelliği Şeriat'ta kabul edilebilir ve gerekli bir şeydir. Bu nedenle, Şeriat kurallarına göre, namaz kıldırırken, diğer özellikler eşitse, güzel yüzlü kişi çirkin yüzlü kişiye göre tercih edilir. Çünkü insan nefsi güzellikten zevk alır.
Makdisi, Türk halklarının insani özelliklerini incelerken, Türk kadınlarının toplumdaki rolüne ve zarafetlerine özel önem vermektedir. Yazar, bir kadının dış güzelliğinin, evliliğin temel amacını - soyun devamlılığını ve aile istikrarını sağlamayı - belirlemede belirleyici faktörlerden biri olduğunu belirtmektedir.
Makdisi, Türk kadınlarını güzellik timsali olarak göstererek, dış görünüşlerinin erkeklerden üstün olduğunu belirtiyor. Yazara göre, Türk kadınları arasında en yüksek güzellik seviyesine ulaşanlar, tarihsel olarak son derece yüksek sosyal ve maddi değere sahip olmuşlardır.
Eser ayrıca, deneyimlere dayanarak, Türk kadınlarının aile hayatı ve evlilik ilişkilerinin, manevi mutluluk ve manevi saflık açısından şehirli kadınlara göre daha üstün olduğunu belirtmektedir. Yazarın vardığı sonuca göre, Türk kadınlarının dış güzelliği, iffet ve edep gibi manevi mükemmellik nitelikleriyle birleştiğinde, en yüksek düzeyde aile uyumu ve yaşam memnuniyeti sağlanmaktadır.
Makdisi, Türk halklarının maddi kültürüne, özellikle de giyim tarzlarının ve görünüşlerinin ihtişamına büyük değer vermektedir. Yazara göre, Türklerin kıyafetleri zarafeti, eşsiz tarzı ve hayranlık uyandıran görünümüyle öne çıkmaktadır. Giyim biçimlerinde bazı değişiklikler daha sonraki dönemlerin ürünü olsa da, bunlardaki ulusal kimlik çarpıcıdır.
Yazar, Türk halklarının mutfak kültürüne özel önem vermektedir. Ona göre, Türk halklarının mutfak kültüründeki ayırt edici özellik, yiyecek ve içeceklerin zarafeti ve seçimidir. Türk halkları, tüketimlerinde her şeyin en güzel, en faydalı ve en saf olanını seçmeye çalışırlar. Lüks sofra düzenine ve enfes tatlılara güçlü bir eğilimleri vardır.
Tükettikleri ürünler arasında özel işlem görmüş koyun eti, tereyağı ve biberle hazırlanmış pilavlar, besili tavuk, kaz ve çeşitli diğer kümes hayvanı etleri bulunur; bunlar çoğunlukla kızartma ve buharda pişirme yöntemleriyle hazırlanır. Ayrıca sabah ve akşam çeşitli kaliteli meyve suları, saf veya karışık olarak içmek de adettendir.
Yazar, Türk halklarının yaşam tarzını ve sosyal refahını da onların bir diğer önemli özelliği olarak tanımlıyor. Özellikle, hanelerdeki zenginliğin bolluğu, aile hayatının istikrarlılığı ve her bireye sosyal statüsüne uygun olarak hizmetçi, hayvan ve maddi mal sağlanması vurgulanıyor.
Türk halklarının mimari kültürü zamanının zirvesine ulaşmış, emirlerin ve soyluların süslü sarayları, içlerinden altın rengi suların aktığı muhteşem saraylar, Türklerin Mısır ve Suriye'de imparatorluklarını kurmasından önceki yöneticilerin konutlarını lüks açısından geride bırakmıştır.
Geniş topraklarda devlet kültürünü oluşturan Türk halkları, sosyal adalete dayalı bir sistem kurmayı temel amaçları olarak görmüşlerdir. Tarihsel süreçlerde aksaklıklar yaşanmış olsa da , kurdukları yönetim sistemi büyük ölçüde halkçı ve adil karakteriyle öne çıkmıştır. Bu bağlamda, Ebu Hamid Makdisi'nin "İslam'ın Şanlı Devletlerinde İlahi Hikmetler ve Türk Halklarının Mısır'a Gelişi" adlı eseri, Türk halklarının devlet sistemini incelemek için paha biçilmez bir kaynaktır. Yazarın kişisel hayatında Arap alimlerinin karşılaştığı adaletsizlikler ve entrikalar, onu tarihsel süreçlere objektif bir bakış açısıyla bakmaya ve Türk halklarının özelliklerini Araplarla karşılaştırmaya yöneltmiştir.
Makalenin ve kaynağın analizine dayanarak, aşağıdaki önemli sonuçlar çıkarılabilir:
Öncelikle, Makdisi eserinde Türk halklarını yüksek maneviyat ve saf doğaya sahip insanlar olarak tasvir eder. Kalplerinin saflığı, kıskançlıktan uzak olmaları, güveni boşa çıkarmamaları ve özellikle sorumluluk duygusuyla yaşamaları, toplumda sosyal adaletin sağlam bir temeli olarak hizmet etmiştir. Günümüzde bile geçerliliğini koruyan bu ahlaki kriterler, Türk halklarının devlet yönetimindeki başarısının ana faktörü olarak gösterilmektedir.
İkinci olarak, bölgedeki Türk egemenliğinin "Mısır'ın tuzu" olarak nitelendirilmesinin bir nedeni vardır. Türkler sadece İslam dünyasını dış tehditlerden –Moğol istilası ve Haçlı Seferleri– korumakla kalmamış, aynı zamanda iç karışıklıklara, korsanlığa ve kaosa da son vermişlerdir. "Türk tiranlığı Arap adaletinden daha iyidir" şeklindeki yaygın ifade, Türklerin kurduğu sıkı düzen ve hukuki kesinliğin, göçebe kabile yönetiminden daha etkili bir şekilde insan haklarını ve güvenliği garanti altına aldığını göstermektedir.
Üçüncüsü, eserde Türk halklarının kültürel ve fiziksel görünümüne dair yapılan açıklamalar, onların sadece manevi değil, aynı zamanda maddi medeniyet alanında da öncü olduklarını göstermektedir. Mimari, yemek ve giyimdeki zarafet, kadınlara duyulan yüksek saygı ve bilginlere gösterilen tevazu, Türklerin eşsiz yüksek kültürünü temsil etmektedir.
Ebu Hamid Makdisi'nin bu eseri, kimliğimizi anlamada bize yeni fikirler sunuyor. Eserin temel fikri, Türk halklarının tarih sahnesindeki rolünün sadece kılıçla değil, aynı zamanda adalet, güvenilirlik ve bilgiye duyulan sınırsız saygıyla da başarıldığıdır. Bu tarihi gerçekleri incelemek ve topluma sunmak, günümüz insanlarının atalarının yönetim becerilerinden ve ahlaki karakterinden ders alması için önemli bir faktördür.
Elyorbek TURDIMIRZAYEV,
Özbekistan Cumhuriyeti Bilimler Akademisi Tarih Enstitüsü'nde Genç Araştırma Görevlisi
Kullanılan kaynaklar ve literatür
1. Cahiz. Türklerin Faziletleri. İstanbul. 2017.
2. Cüneyt Kanat. Medya ile tarih sınavı.
.webp)
.gif)
.gif)
.gif)
.gif)
.jpg?width=930&format=webp)
.jpg?width=930&format=webp)